தொழில்நுட்ப அதிவேக வளர்ச்சியும் அதன் தாக்கங்களும்

அறிமுகம்

“தொழில்நுட்பம்” என்ற வார்த்தையை நாம் கேட்டவுடனே, நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பல காரியங்கள் மனதில் தோன்றலாம். சிலருக்கு ஸ்மார்ட்போன், வாட்ஸ்அப், யூடியூப் போன்ற செயலிகள் நினைவுக்கு வரலாம். சிலருக்குச் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI - Artificial Intelligence, அதாவது மனிதர்களைப் போல சிந்தித்து செயல்பட கணினிகளுக்கு வழங்கப்படும் திறன்) போன்ற அதிநவீன வளர்ச்சிகள் நினைவுக்கு வரலாம். ஒரு காலத்தில் அறிவியல் கற்பனைப் படங்களான "சயின்ஸ் ஃபிக்‌ஷன்" (Sci-Fi) திரைப்படங்களில் மட்டுமே பாதுகாப்பாக இருந்த இவை, இன்று நம் கண்முன்னே நிஜமாகிவிட்டன.

இன்று நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி: நாம் ஒருகாலத்தில் “அறிவியல் கற்பனை” என்று நினைத்தவற்றில் எவ்வளவு இன்னும் கற்பனையாகவே உள்ளது?

இந்த டிஜிட்டல் சூழலமைப்பில் (Digital Ecosystem - அதாவது, மனிதர்களும் தொழில்நுட்பமும் பின்னிப்பிணைந்து இயங்கும் ஒரு புதிய உலகம்), தொழில்நுட்பம் என்பது நாம் பயன்படுத்தும் வெறும் கருவிகள் அல்ல; அது நாம் வாழும் சூழலையே தீர்மானிக்கும் ஒரு சக்தி. நீல் போஸ்ட்மேன் (Neil Postman) போன்ற சமூகவியலாளர்கள், மனிதப் பண்பாடு தொழில்நுட்பத்திடம் சரணடைவதைப் பற்றி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எச்சரித்திருக்கிறார்கள். எனவே, செயற்கை நுண்ணறிவு பற்றிய அறிதலை நாம் தொடங்குவது பயத்தோடு அல்ல... வியப்போடு இருக்க வேண்டும்.

இந்த வியப்பிற்கு வழிகாட்டும் விதமாக, திருத்தந்தை 14-ம் லியோ அவர்கள் "மாண்புமிக்க மானுடம்" (Magnifica Humanitas) என்ற திருமடலில், அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளை மனித குலத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட திறமைகளாகப் பார்க்கிறார். தொழில்நுட்பம் குணப்படுத்தலாம், மனிதர்களை இணைக்கலாம், கற்றலுக்கு உதவலாம். எனவே, அடிப்படை கேள்வி "தொழில்நுட்பம் நல்லதா? கெட்டதா?" என்பதல்ல. மனிதன் அதை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறான்? எந்த உலகத்தை அதன் மூலம் கட்டியெழுப்புகிறான்? என்பதே ஆகும்.

பகுதி 1: வியப்பு (Wonder) – தொழில்நுட்பத்தின் பிரம்மாண்டம்

1. நேற்று கற்பனையாக இருந்தது இன்று நிஜமாகிறது

ஒரு பத்து இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் பயன்படுத்திய சாதாரண செல்போன்களைச் சற்று நினைத்துப் பாருங்கள். அப்போது நான் உங்களிடம், "இன்னும் சில ஆண்டுகளில், தட்டச்சுப் பலகை (Keyboard) இல்லாத ஒரு சிறிய தொடுதிரைக் கருவி உங்கள் கைகளில் இருக்கும். அதன் மூலம் வெளிநாட்டில் உள்ளவரை முகம்பார்த்துப் பேசலாம், வழிகாட்டும் வரைபடமாக அதைப் பயன்படுத்தலாம், நீங்கள் பேசுவதை அதுவே எழுத்தாக மாற்றும், தமிழில் பேசுவதை உடனுக்குடன் பிற மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கும்" என்று கூறியிருந்தால், உங்களில் பலருக்கு அது நம்ப முடியாத ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.

பிரபல அறிவியல் புனைகதை எழுத்தாளர் ஆர்தர் சி. கிளார்க் (Arthur C. Clarke), "போதுமான அளவு வளர்ச்சியடைந்த எந்தவொரு தொழில்நுட்பமும் மாயாஜாலத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல" (Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic) என்று கூறினார். இந்த மாயாஜாலம்தான் இன்று நேற்றைய அதிசயமாக இருந்து, இன்றைய யதார்த்தமாக நம் கைகளில் தவழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இன்று ஒரு ஸ்மார்ட்போன் என்பது தொலைபேசி, கேமரா, ரேடியோ, தொலைக்காட்சி, வரைபடம், கடிகாரம், செய்தித்தாள், நூலகம் மற்றும் வங்கி ஆகிய அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிவிட்ட ஒரு கருவியாக மாறிவிட்டது. ஊடகவியலாளர் ஹென்றி ஜென்கின்ஸ் (Henry Jenkins) குறிப்பிடும் "ஊடக ஒருங்கிணைப்பு" (Media Convergence - பல்வேறு ஊடகங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் ஒரே தளத்தில் இணைவது) நமது அன்றாட வாழ்வியலையே முற்றிலுமாக மாற்றி அமைத்துள்ளது.

ஆனால், இந்த வளர்ச்சியையும் தாண்டி இன்றைய காலகட்டத்தில் நிகழும் மாற்றங்கள் இன்னும் ஆழமானவை. கணினிகள் வெறும் தகவல்களைச் சேமிக்கும் மற்றும் பரிமாறும் கருவிகளாக மட்டும் இல்லாமல், மொழி, படம், குரல், ஆவணம், மற்றும் சிக்கல் தீர்த்தல் (Problem-solving) போன்ற மனிதனின் அறிவுசார் செயல்பாடுகளைத் தாமே சுயமாகச் செய்யத் தொடங்கியுள்ளன. இதுவே செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) எனப்படுகிறது.

2. கணினிகளுடன் உரையாடும் காலம்

கணினியின் தொடக்க காலத்தில், அதன் மொழியை நாம் தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சரியான பொத்தானை அழுத்த வேண்டும், சரியான குறியீடுகளைக் (Codes) கொண்டு கட்டளைகளை வழங்க வேண்டும். ஒரு மென்பொறியாளர் (Programmer) மட்டுமே கணினிக்குப் புரியும் மொழியில் தட்டச்சு செய்து அதனுடன் தொடர்பு கொள்ள முடிந்தது.

ஆனால் இன்று ஒரு மாபெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. நாம் கணினியின் மொழியைக் கற்பதற்குப் பதிலாக, கணினிகள் மனிதர்களின் இயல்பான மொழியைக் (Natural Language) கற்றுக்கொண்டு வருகின்றன. 1950-களில், கணினி அறிவியலின் முன்னோடியான ஆலன் டூரிங் (Alan Turing), "கணினிகளால் மனிதர்களைப் போல சிந்திக்கவும் உரையாடவும் முடியுமா?" என்ற புகழ்பெற்ற கேள்வியை முன்வைத்தார். அவர் கற்பனை செய்த அந்த எதிர்காலம், இன்று இயற்கை மொழி செயலாக்கம் (Natural Language Processing - NLP) என்ற தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் சாத்தியமாகி உள்ளது. NLP என்பது கணினிகள் மனிதர்களின் இலக்கணம், வார்த்தைகள் மற்றும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு பாலமாகும்.

இன்றோ, வெறும் எழுத்துகள் மூலம் மட்டும் நாம் கணினியுடன் பேசுவதில்லை. இன்றியமையாத பல்லினச் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் (Multimodal AI) எழுத்து, படம், குரல் எனப் பல வடிவங்களை ஒருங்கிணைத்துப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுகின்றன. ஒரு கேள்விக்கு ஒற்றைப் பதில் அளிக்கும் நிலையிலிருந்து, தாமாகவே பல கட்டப் பணிகளைச் செய்துமுடிக்கும் "AI ஏஜெண்டுகள்" (AI Agents) என்ற நிலைக்குத் தொழில்நுட்பம் முன்னேறியுள்ளது.

இதை மிக எளிய வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால்: முன்பு கணினி எப்படிப் பேசும் என்று மனிதர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; இன்றோ மனிதன் எப்படிப் பேசுகிறான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு கணினி செயல்படுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது வானத்திலிருந்து குதித்த ஒன்றல்ல; பல தலைமுறைகளாக மனிதர்கள் சேர்த்த அறிவின் கூட்டு முயற்சி. AI ஒரு அற்புதம் என்றால், அதை உருவாக்கிய மனித அறிவு அதைவிடப் பெரிய அற்புதம்.

3. உருவம் பெறும் செயற்கை நுண்ணறிவு (Robotics)

இதுவரை செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது நமது கணினி அல்லது மொபைல் திரைக்குள் அடைபட்டு கிடந்த ஒரு மென்பொருளாகவே இருந்தது. ஆனால், திரைக்குள் இருக்கும் அந்த நுண்ணறிவுக்குக் கண்கள், காதுகள், கைகள், மற்றும் கால்கள் போன்ற இயங்கும் திறன் கொடுக்கப்பட்டால் என்ன ஆகும்? அங்குதான் நாம் ரோபோடிக்ஸ் (Robotics - இயந்திர மனிதவியல்) உலகத்திற்குள் நுழைகிறோம். கணினித் துறையில் இதை "உடலமைவு பெற்ற செயற்கை நுண்ணறிவு" (Embodied AI) என்று அழைக்கிறார்கள்.

ரோபோக்கள் பல ஆண்டுகளாகத் தொழிற்சாலைகளில் இயங்கி வருகின்றன. ஆனால், அவை பொதுவாக ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டு, ஒரே வேலையை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய மட்டுமே நிரல்படுத்தப்பட்டிருந்தன (Programmed). செயற்கை நுண்ணறிவு அறிவியலாளர் ஹான்ஸ் மொராவெக் (Hans Moravec) ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாட்டை முன்வைக்கிறார். "கடினமான கணிதப் புதிர்களைத் தீர்ப்பதோ, சதுரங்கம் விளையாடுவதோ கணினிக்கு மிக எளிது; ஆனால், ஒரு படிக்கட்டில் ஏறுவது அல்லது ஒரு துணியை மடிப்பது போன்ற ஒரு சிறு குழந்தையின் இயல்பான உடல் இயக்கங்களை ஒரு ரோபோவால் செய்வது மிக மிகக் கடினம்" என்கிறார். இதுவே அறிவியலில் 'மொராவெக்கின் முரண்பாடு' (Moravec's paradox) எனப்படுகிறது.

ஆனால், இன்றைய அதிநவீன ரோபோடிக்ஸ் ஆய்வுகள் இந்தத் தடையை உடைத்து வருகின்றன. ரோபோக்களோடு AI இணைக்கப்படுவதால், அவை தங்கள் சுற்றுப்புறத்தைப் பார்த்துப் புரிந்துகொள்ளவும் (Computer Vision), பொருட்களைத் துல்லியமாக அடையாளம் காணவும், வீடுகளிலோ தொழிற்சாலைகளிலோ புதிய சூழல்களுக்கு ஏற்பச் சுயமாக முடிவெடுத்துச் செயல்படவும் (Autonomous action) கற்றுக்கொள்கின்றன. இப்போது AI-க்கு ஒரு உடல் கொடுக்கப்படுகிறது.

இதனால் பல நன்மைகள் உள்ளன. தீ விபத்து, கதிரியக்கக் கசிவு, நச்சுப் பொருட்கள் நிறைந்த இடங்கள் போன்ற மனிதர்களுக்கு ஆபத்தான வேலைகளை இயந்திரங்களிடம் ஒப்படைக்கலாம். முதியோர்களுக்கும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும் இவை சிறந்த துணையாக இருக்க முடியும். அதே நேரத்தில், இயந்திரங்கள் மனிதர்களின் அத்தனைப் பணிகளையும் செய்யத் தொடங்கினால், மனித உழைப்பின் மாண்பு (Dignity of Labor) என்னவாகும்? கேள்வியும் எழுகிறது. இது நாம் விழிப்புடன் கையாள வேண்டிய ஒரு சமூகப் பொறுப்பாகும்.

4. மூளை-கணினி இணைப்பு (BCI): கையை அசைக்காமல் கணினியை இயக்க முடியுமா?

இப்போது இன்னும் ஆச்சரியமான ஒரு துறைக்கு வருவோம். வழக்கமாக நாம் கணினியை எப்படி இயக்குகிறோம்? மூளை சிந்திக்கிறது -> அந்த எண்ணம் நரம்புகள் வழியாகக் கைகளுக்குச் செல்கிறது -> விரல்கள் 'மவுஸ்' (Mouse) அல்லது விசைப்பலகையை (Keyboard) இயக்குகின்றன -> கணினி பதில் அளிக்கிறது. ஆனால், கைகளை அசைக்காமலேயே, நினைத்த மாத்திரத்தில் கணினியை இயக்க முடிந்தால் எப்படி இருக்கும்? மூளைக்கும் கணினிக்கும் இடையே உள்ள இந்த இடைத்தரகர்களை (உடல் அசைவுகளை) நீக்கும் தொழில்நுட்பமே 'மூளை-கணினி இணைப்பு' (Brain–Computer Interface - BCI) எனப்படுகிறது.

நரம்பியல் மற்றும் பொறியியல் (Neuroengineering) துறையின் மிக முக்கிய பாய்ச்சல் இது. மூளை-கணினி இணைப்பின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான நரம்பியல் விஞ்ஞானி மிகுவல் நிகோலெலிஸ் (Miguel Nicolelis), 'மனித மூளையை அதன் உடல் சார்ந்த எல்லைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது' என்று குறிப்பிடுகிறார். மூளையில் உள்ள நியூரான்கள் வெளிப்படுத்தும் மின்சார சிக்னல்களைப் (Electrical Signals) பதிவு செய்து, அவற்றை கணினிக்கு புரியும் கட்டளைகளாக (Algorithms) மாற்றுவதுதான் இதன் அடிப்படை அறிவியல்.

தற்போதைய நிலையில், நியூராலிங்க் (Neuralink) போன்ற நிறுவனங்கள் இத்துறையில் அதிநவீன மருத்துவ பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன. இது 'ஒருவர் மனதில் நினைக்கும் எல்லாவற்றையும் படிக்கும் மாயக் கருவி' (Mind-reading device) அல்ல. மாறாக, கடுமையான நரம்பியல் நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டு, உடலை அசைக்கவோ பேசவோ முடியாத 'லாக்டு-இன் சின்ட்ரோம்' (Locked-in syndrome) நிலையில் உள்ள மனிதர்களுக்கு இது ஒரு மாபெரும் வரப்பிரசாதம். தங்கள் எண்ணத்தின் மூலமாகவே அவர்கள் கணினியின் கர்சரை (Cursor) நகர்த்தவும், தங்களின் தேவைகளைத் திரையில் தட்டச்சு செய்து வெளி உலகோடு தொடர்பு கொள்ளவும் இது வழிவகை செய்கிறது.

இங்கே தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் வியப்பூட்டும் 'சாதனையாக' மட்டும் இல்லாமல், நரம்பியல் செயற்கையுறுப்புகளின் (Neuroprosthetics) மூலம் மனித மாண்பையும் திறனையும் மீட்டெடுக்கும் ஒரு கருவியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மனித அறிவின் மிக அழகான மற்றும் இரக்கமுள்ள பக்கம் இதுவென்றே சொல்லலாம்.

5. மரபணு மாற்றம் (Gene Editing): நோய்களை வேரறுக்கும் காலம்

நமது ஒவ்வொரு செல்லிலும் DNA (டி.என்.ஏ) இருக்கிறது. 'உடல் எவ்வாறு உருவாக வேண்டும், எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கான உயிரியல் வழிகாட்டிப் புத்தகம்' (Biological instruction manual) என்று DNA-வை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சில நோய்கள், இந்த மரபணுத் தகவலில் ஏற்படும் குறிப்பிட்ட பிழைகளால் (Genetic mutations) உருவாகின்றன. பாரம்பரிய மருத்துவம் பொதுவாக 'நோயின் விளைவுகளை எப்படிச் சமாளிப்பது?' (Symptom treatment) என்றுதான் கேட்டது. ஆனால், மரபணு மாற்றம் (Gene Editing) ஒரு புதிய மற்றும் ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: 'இந்த நோயை உருவாக்கும் மரபணுப் பிழையையே திருத்த முடியுமா?'

இங்குதான் CRISPR (க்ரிஸ்பர்) போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் மிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்ததற்காக நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானி ஜெனிஃபர் டௌட்னா (Jennifer Doudna), CRISPR-ஐ 'டி.என்.ஏ-வை வெட்டி ஒட்டும் மூலக்கூறு கத்திரிக்கோல்' (Molecular scissors) என்று அழகாக அழைக்கிறார். அதாவது, டி.என்.ஏ-வின் குறிப்பிட்ட இடங்களில் மிகவும் துல்லியமான மாற்றங்களைச் செய்ய உதவும் ஒரு மரபணுத் திருத்த முறை இது.

இது ஒரு காலத்தில் ஆய்வகத்திற்குள் மட்டுமே இருந்த தொழில்நுட்பம். இப்போது சில குறிப்பிட்ட மரபணு நோய்களுக்கு மருத்துவ சிகிச்சையாகவே வந்துவிட்டது. இது மனிதனை முற்றிலுமாக மாற்றும் (உதாரணமாக, 'வடிவமைக்கப்பட்ட குழந்தைகள்' - Designer babies உருவாக்கும்) அறமீறலான முயற்சி அல்ல; மாறாக, நோயை உருவாக்கும் மரபணுப் பிழையைத் துல்லியமாகத் திருத்தும் அற்புதமான மருத்துவ வாய்ப்பாகும்.

இது மருத்துவ வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சல். நோயின் விளைவுகளைக் கையாளுதல் என்ற இடத்திலிருந்து, அடிப்படை மரபணுப் பிழையைத் திருத்துதல் (Genetic correction) என்ற நிலைக்கு உயிரியல் துறை நகர்ந்துள்ளது.

6. உயிரியல் ரகசியங்களை அவிழ்க்கும் AI

'செயற்கை நுண்ணறிவு' (AI) என்றவுடன் பெரும்பாலான மக்கள் நினைப்பது ChatGPT, Gemini (ஜெமினி) போன்ற சாட்பாட்களைத்தான்; அல்லது அவை உருவாக்கும் கட்டுரைகள், படங்கள் மற்றும் வீடியோக்களைத்தான். ஆனால், AI-இன் மிக முக்கியமான மற்றும் ஆழமான பயன்பாடுகள் சமூக ஊடக உலகத்திற்கு வெளியே, அறிவியல் ஆய்வகங்களில் சத்தமில்லாமல் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

உயிரியல் துறையில் கடந்த 50 ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருந்த ஒரு மாபெரும் புதிர் "புரத மடிப்புப் பிரச்சினை" (Protein folding problem). நமது உடலில் உள்ள எண்ணற்ற புரதங்கள் (Proteins) தான் உயிர்வாழ்வதற்கான அனைத்து அடிப்படைச் செயல்பாடுகளையும் செய்கின்றன. ஒரு புரதம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது, அது முப்பரிமாணத்தில் (3D structure) எப்படி மடிந்து ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தை அடைகிறது என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது. ஒரு காலத்தில், வெறும் ஒரு புரதத்தின் வடிவத்தைக் கண்டறிய பல ஆண்டுகள் ஆகும்.

இங்குதான் கூகுள் டீப்மைண்ட் (Google DeepMind) நிறுவனத்தின் "ஆல்ஃபாஃபோல்ட்" (AlphaFold) என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்பு ஒரு மாபெரும் புரட்சியைச் செய்தது. டெமிஸ் ஹஸாபிஸ் (Demis Hassabis) தலைமையிலான இந்த குழு, AI-ஐப் பயன்படுத்தி மனித உடலில் உள்ள ஏறக்குறைய அனைத்துப் புரதங்களின் முப்பரிமாண அமைப்புகளையும் மிகத் துல்லியமாகக் கணித்துச் சாதனை படைத்தது.

"உடலுக்குள் இருக்கும் இந்த மிகச்சிறிய மூலக்கூறு எப்படி மடிந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், நோய்கள் எப்படி உருவாகின்றன என்பதையும், புதிய உயிர்-காக்கும் மருந்துகளை எப்படி வடிவமைக்கலாம் என்பதையும் நாம் மிக எளிதாகக் கண்டறியலாம்." இப்போது புரிகிறதா? AI என்பது வெறும் கட்டுரை எழுதும் கருவி அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் மற்றும் உயிரின் ரகசியங்களை அவிழ்க்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அறிவியல் சாவி.

7. குவாண்டம் கணினிகள் (Quantum Computing): ஒரு புதிய பரிமாணம்

இப்போது "குவாண்டம் கம்ப்யூட்டிங்" (Quantum Computing - குவாண்டம் கணினி முறை) என்ற முற்றிலும் புதிய துறைக்கு வருவோம். ஒரு குவாண்டம் கணினி என்பது நம்மிடம் உள்ள லேப்டாப்பின் 'மிக வேகமான' வடிவம் என்று நினைத்துவிடக் கூடாது. அது முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு கணினி கட்டமைப்பு. நாம் இதுவரை பயன்படுத்திய கணினிகள் '0' அல்லது '1' என்ற இரும எண்களை (Bits) அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படுகின்றன. ஆனால் குவாண்டம் கணினிகள் 'குயூபிட்' (Qubit) என்ற அமைப்பைப் பயன்படுத்துகின்றன.

புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளர் ரிச்சர்ட் ஃபெயின்மேன் (Richard Feynman), "இயற்கை சாதாரண விதிகளின்படி இயங்குவதில்லை; இயற்கையை கணினியில் உருவகப்படுத்த வேண்டுமானால், நீங்கள் குவாண்டம் இயந்திரவியலையே பயன்படுத்த வேண்டும்" என்று 1980-களில் குறிப்பிட்டார். அணுக்களின் மிகச்சிறிய மட்டத்தில் இயற்பியல் விதிகள் எப்படிச் செயல்படுகின்றனவோ (Quantum mechanics), அதையே ஒரு கணினியின் செயல்பாட்டு விதிகளாக மாற்றுவதுதான் இதன் அடிப்படை அறிவியல்.

குவாண்டம் கணினிகள் இன்று அறிவியல் ஆய்வகங்களில் உண்மையாகவே செயல்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், பெரிய அளவில் எவ்விதப் பிழையுமின்றி நம்பகமாகச் செயல்படும் "பிழைகளைத் தாங்கி செயல்படும் முழுமையான குவாண்டம் கணினி" (Fault-tolerant quantum computing) இன்னும் ஆரம்பகட்ட வளர்ச்சி நிலையில்தான் உள்ளது.

இங்கே நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துவது தொழில்நுட்பம் அல்ல; மனித அறிவின் அசாதாரணத் தன்மைதான். மனிதன் தன் வெறும் கண்களால் பார்க்க முடியாத அணு அளவிலான ஒரு மாயாஜால இயற்பியலைப் புரிந்து கொண்டு, "இந்த இயற்கையின் சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு கணினியை உருவாக்க முடியுமா?" என்று கேள்வி கேட்கிறான் பாருங்கள், அந்தத் தேடல்தான் உண்மையான அற்புதம்.

பகுதி 2: ஞானம் (Wisdom) – தொழில்நுட்பமும் மனிதச் சூழலமைப்பும்

8. எங்கும் தொழில்நுட்பம்: மனித புதுமையின் விரியும் எல்லைகள்

இவற்றோடு தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் இன்னும் பல துறைகளில் அதிவேகமாக விரிவடைந்து கொண்டே செல்கிறது. விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் (Space Research) மீண்டும் நிலவிற்கான பயணங்கள், மருத்துவத்துறையில் (Medicine) டெலிமெடிசின் மற்றும் ரோபோடிக் அறுவை சிகிச்சைகள், பாதுகாப்பிலும் பொருளாதாரத்திலும் மாபெரும் தரவுப் பகுப்பாய்வுகள் என இதன் எல்லைகள் விரிவடைகின்றன.

அதுமட்டுமின்றி, நாம் வாழும் சமூகத்தை நிலைநிறுத்தும் அடிப்படைத் திட்டங்களிலும் இன்று தொழில்நுட்பம் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. உதாரணமாக, ஒரு 4,000 சதுர அடி பரப்பளவிலான இயற்கை வேளாண்மைத் திட்டத்தை (Sustainable agriculture project) வடிவமைத்துச் செயல்படுத்துவதற்கோ, அல்லது ஒரு 600 சதுர அடி அளவிலான உயர்தரத் தொழில்முறை ஊடகத் தயாரிப்பு அரங்கத்தை (Professional media production studio) அமைப்பதற்கோ இன்று அதிநவீன டிஜிட்டல் திட்டமிடல் கருவிகள் மற்றும் தொழில்நுட்பச் சூழலமைப்புகளே (Digital ecosystems) மூலாதாரமாக விளங்குகின்றன.

இந்தப் பட்டியல் முடிவற்றது. ஆனால், இங்கே நாம் சற்றுப் பின்வாங்கி ஒரு அடிப்படை உண்மையைக் கவனிக்க வேண்டும். தொழில்நுட்ப வரலாற்று ஆய்வாளர் மெல்வின் கிரான்ஸ்பெர்க் (Melvin Kranzberg) தனது புகழ்பெற்ற 'தொழில்நுட்பத்தின் முதல் விதியில்' (First Law of Technology) இவ்வாறு கூறுகிறார்: "தொழில்நுட்பம் என்பது நல்லதும் அல்ல, கெட்டதும் அல்ல; அதே சமயம் அது நடுநிலையானதும் அல்ல" (Technology is neither good nor bad; nor is it neutral). அதாவது, தொழில்நுட்பம் தானாகவே எதையும் சாதிப்பதில்லை, அதன் தாக்கம் அதை யார், எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

இவ்வளவு துறைகளில், கற்பனையில் இருந்ததை நிஜமாக மாற்றியிருப்பது யார்? தொழில்நுட்பம் தன்னைத்தானே உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை. மனித அறிவே இவையனைத்தையும் உருவாக்கியது. எனவே, நாம் இப்போது எந்திரங்களிடம் இருந்து மனிதனை நோக்கித் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். வியப்பு (Wonder) என்ற நிலையிலிருந்து, ஞானம் (Wisdom) மற்றும் பொறுப்பு (Responsibility) என்ற நிலைக்கு நாம் நகர வேண்டும். மனிதன் இவ்வளவு பிரம்மாண்டங்களைச் செய்யக்கூடியவன் என்றால், இந்த அசாதாரணத் திறனை அவன் எந்த திசையில், யாருடைய நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தப் போகிறான்? என்பதே இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தின் மிக முக்கியமான கேள்வியாகும்.

9. மனித அறிவின் தனித்துவம்

அதிசயக்கத்தக்க ஒவ்வொரு இயந்திரத்தின் பின்னாலும், அதைவிடப் பிரம்மாண்டமான ஒன்று மறைந்திருக்கிறது: அதுதான் மனிதனின் அறியும் திறன். பல தலைமுறைகளைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள், மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்களின் கூட்டு உழைப்பே இன்றைய தொழில்நுட்பம். இயந்திரங்கள் தரவுகளை (Data) மட்டுமே பரிமாறுகின்றன. ஆனால் மனிதர்களாகிய நாம், தகவல்களைத் தாண்டி அர்த்தங்களைப் (Meaning) பகிர்கிறோம்.

ஒரு தலைமுறையின் அறிவை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது என்பது வெறும் கோப்புகளைத் 'தரவிறக்கம்' (Download) செய்வது போன்றதல்ல; அது உணர்வு, பச்சாதாபம் மற்றும் பகிரப்பட்ட மனித அனுபவங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு ஆழமான 'தகவல் தொடர்புத் தத்துவமாகும்' (Philosophy of communication). தத்துவவியலாளர் மைக்கேல் போலன்யி (Michael Polanyi), 'நம்மால் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடிவதை விட, நாம் இன்னும் அதிகமாக அறிந்திருக்கிறோம்' (We can know more than we can tell) என்று மனிதனின் 'உள்ளுறை அறிவு' (Tacit Knowledge) பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். எவ்வளவுதான் அதிநவீனமாக இருந்தாலும், கணினிகளால் இந்த உள்ளுணர்வு சார்ந்த அறிவைப் பெற இயலாது.

கற்பனை செய்வது, தோல்வி அடைந்தாலும் மீண்டும் முயற்சிப்பது, ஒன்றிணைந்து சமூகமாகப் பணிபுரிவது, இயந்திரங்கள் கேட்கத் தவறும் 'ஏன்?' என்ற கேள்வியைக் கேட்பது—இவையே மனித அறிவின் தனித்துவம். இங்குதான் ஒரு முக்கியமான நெறிமுறை மாற்றம் நிகழ்கிறது.

தொடக்கத்தில், 'மனிதனால் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும்?' (What can we do?) என்ற வியப்பில் நமது பயணம் தொடங்கியது. ஆனால் இன்று, நமது கேள்வி 'மனிதனால் செய்ய முடிகிற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டுமா?' (Should we do all that we can do?) என்பதாக மாறுகிறது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியானது மனித விழுமியங்களை மீறாமல் இருக்க வேண்டும் என்று 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் நம்மைச் சிந்திக்க அழைக்கும் இடமும் இதுவே.

10. தொழில்நுட்பத்தின் அதிவேகப் பாய்ச்சல்

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மனித குலத்திற்குப் புதியதல்ல. சக்கரம், எழுத்து, அச்சு இயந்திரம், மின்சாரம், தொலைத்தொடர்பு, இணையம் என ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தொழில்நுட்பம் சமூகத்தை மாற்றியமைத்துள்ளது. ஆனால், இன்று நாம் காண்பது ஒரு சாதாரண வளர்ச்சியல்ல; இது ஒரு அதிவேகப் பாய்ச்சல். இதற்கு முக்கியக் காரணம், தொழில்நுட்பங்கள் நேர்கோட்டில் (Linear growth) வளராமல், அடுக்குக்குறி விகிதத்தில் (Exponential growth) வளர்வதுதான். எதிர்காலவியலாளர் ரே கர்ஸுவேல் (Ray Kurzweil) இதனை 'வேகமடையும் வருமானங்களின் விதி' (Law of Accelerating Returns) என்று அழைக்கிறார். அதாவது, ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி இன்னொரு தொழில்நுட்பத்தை உந்தித் தள்ளுகிறது.

உதாரணமாக, செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்கிறது; அதற்கு கணினிகளின் அபரிமிதமான செயல்பாட்டுத் திறன் (Computing power) உதவுகிறது. ரோபோடிக்ஸ் வளர்கிறது; அதற்கு AI உதவுகிறது. டிஜிட்டல் தளங்கள் மாபெரும் தரவுகளை (Big Data) உருவாக்குகின்றன; அந்தத் தரவுகள் மீண்டும் AI-ஐ மேம்படுத்துகின்றன. திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் 2024-ம் ஆண்டு G7 மாநாட்டில் உரையாற்றும்போது, இந்த AI வளர்ச்சியை ஒரு 'அறிவுசார் தொழிற்புரட்சி' (Cognitive-industrial revolution) என்று மிகச் சரியாகக் குறிப்பிட்டார்.

இங்குதான் நமது காலத்தின் மாபெரும் முரண்பாடு உருவாகிறது. தொழில்நுட்பம் அதிவேகமாக வளர்கிறது, ஆனால் மனித ஞானமும் சமூகக் கட்டமைப்புகளும் மெதுவாகவே வளர்கின்றன. இதையே தொழில்நுட்ப ஆய்வாளர் லாரி டவுன்ஸ் (Larry Downes) 'வேக முரண்பாட்டு விதி' (Law of Disruption) என்கிறார். 'தொழில்நுட்பம் அடுக்குக்குறி விகிதத்தில் (Exponentially) மாறுகிறது, ஆனால் சமூக, பொருளாதார, மற்றும் சட்ட அமைப்புகள் படிப்படியாகவே (Incrementally) மாறுகின்றன' என்பதே அந்த விதி.

ஒரு புதிய AI மென்பொருளைச் சில வாரங்களில் உலகெங்கும் வெளியிட்டுவிடலாம். ஆனால், அதற்கான சட்டங்களை உருவாக்க, மனிதப் பண்பாட்டைத் தகவமைக்க, பள்ளிகளில் அதற்கான கல்வியை வழங்க, மற்றும் குடும்பங்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ளப் பல ஆண்டுகள் ஆகும். ஒரு பக்கம் 'தொழில்நுட்பத் திறன்' (Technological capability), மறுபக்கம் 'மனித ஞானமும் நிர்வாகமும்' (Human wisdom and governance) என இரண்டு கோடுகள் பயணிக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோடுகளுக்கும் இடையே ஏற்படும் இடைவெளியில்தான் (Gap) இன்றைய நவீன உலகின் பல சிக்கல்கள் தொடங்குகின்றன. 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடலும் இந்த யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தொழில்நுட்ப மாற்றத்தின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க மனித ஞானம் அவசரமாக வளர வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

11. தொழில்நுட்பம்: கருவியா? சூழலா?

ஒரு சராசரி காலைப் பொழுதைச் சற்று நினைத்துப் பாருங்கள். மொபைல் அலாரம் நம்மை எழுப்புகிறது. வாட்ஸ்அப்பை (WhatsApp) திறக்கிறோம். யூடியூபிற்குச் (YouTube) சென்றால், நாம் அடுத்து என்ன பார்க்க வேண்டும் என்பதை ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm - வழிமுறை அமைப்பு) தீர்மானிக்கிறது. கூகுளில் (Google) தேடினால், முடிவுகள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில்தான் வருகின்றன. இன்ஸ்டாகிராமில் (Instagram) யாருடைய பதிவு முதலில் வர வேண்டும் என்பதையும் அல்காரிதமே முடிவு செய்கிறது. எங்கு செல்ல வேண்டும் என 'மேப்ஸ்' (Maps) வழிகாட்டுகிறது, எதை வாங்கலாம் என ஷாப்பிங் செயலிகள் பரிந்துரைக்கின்றன, அடுத்த பாடலை மியூசிக் செயலி (Music app) தேர்வு செய்கிறது.

ஊடகவியலாளர் ஜான் கல்கின் (John Culkin), மார்ஷல் மெக்லூஹனின் (Marshall McLuhan) சிந்தனைகளை விரிவுபடுத்தி, 'நாம் நமது கருவிகளை உருவாக்குகிறோம்; அதன் பிறகு அந்தக் கருவிகள் நம்மை உருவாக்குகின்றன' (We shape our tools and thereafter our tools shape us) என்று மிகச் சரியாகக் குறிப்பிட்டார். இதன்படி பார்த்தால், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் என்பது இன்று நாம் நினைத்தபோது பயன்படுத்தும் வெறும் 'கருவி' அல்ல; அது நம்முடைய சிந்தனையையும், தேடலையும், தேர்வையும் வடிவமைக்கும் ஒரு மாபெரும் 'சூழலமைப்பு' (Environment).

இத்தகைய கண்ணுக்குத் தெரியாத சூழலமைப்பு நம்மை அறியாமலேயே ஒரு குறிப்பிட்ட மனநிலையை நம் மீது திணிக்கிறது. இதையே 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் 'தொழில்நுட்ப மையச் சிந்தனை' (Technocratic paradigm) என்று எச்சரிக்கிறது. ஒரு சமூகம் எல்லாவற்றையும் வேகம், இயந்திரத் திறன் (Efficiency), கட்டுப்பாடு, மற்றும் லாபம் என்ற அளவுகோலால் மட்டுமே அளக்கத் தொடங்கினால் என்ன ஆகும்?

ஒரு இயந்திரம் 'திறமையானதாக' (Efficient) இருக்க வேண்டும், அதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால், ஒரு தாய் தன்னிடம் வரும் குழந்தையிடம் 'எஃபிஷியன்ட்டாக' இருக்க முடியுமா? ஒரு ஆசிரியர், ஒரு சமூக சேவகர், ஒரு அருட்பணியாளர், ஒரு முதியவர், ஒரு நோயாளி, அல்லது ஒரு ஏழை - இவர்களை இயந்திரத்தின் அளவுகோலால் அளக்க முடியுமா? மனிதனை இயந்திரத்தின் தராசில் வைத்து நிறுக்கத் தொடங்கும்போதுதான் ஆழமான மனிதநேயச் சிக்கல்கள் தொடங்குகின்றன. ஆக, இங்கு ஞானம் நம்மிடம் கேட்கும் மையக் கேள்வி தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியது அல்ல; 'மனிதன் யார்? அவனுடைய உண்மையான மதிப்பு என்ன?' என்பதே ஆகும்.

12. "செய்ய முடியுமா?" அல்லது "செய்ய வேண்டுமா?"

இன்றைய தொழில்நுட்பம் (Technology) மற்றும் மனித ஞானம் (Human Wisdom) ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையே உள்ள அடிப்படை வேறுபாட்டை, அவை கேட்கும் கேள்விகளை வைத்தே நாம் சுலபமாகப் பிரித்தறியலாம்.

தொழில்நுட்பம் எப்போதும் லாபத்தையும் வேகத்தையும் மையமாகக் கொண்டு கேள்விகளைக் கேட்கிறது: 'இதைச் செய்ய முடியுமா?' (Can we do it?), 'இன்னும் வேகமாகச் செய்ய முடியுமா?' (Faster?), 'மனிதர்களே இல்லாமல் தானியக்கமாகச் (Automation) செய்ய முடியுமா?', 'எதிர்காலத்தை முன்கணிக்க (Predict) முடியுமா?', 'இன்னும் அதிகத் திறனோடு (Optimize) செய்ய முடியுமா?'

ஆனால், மனித ஞானம் அறவியலை (Ethics) மையமாகக் கொண்டு கேள்விகளைக் கேட்கிறது: 'இதை நாம் செய்ய வேண்டுமா?' (Should we do it?), 'இதனால் யாருக்குப் பயன்?', 'யார் பாதிக்கப்படுவார்கள்?', 'யார் புறக்கணிக்கப்படுவார்கள்?', 'மனித மாண்பு காக்கப்படுகிறதா?', 'உறவுகள் வலுப்படுகிறதா?', 'பொறுப்பு யாரிடம் இருக்கிறது?'

தொழில்நுட்ப வல்லுநரான ட்ரிஸ்டன் ஹாரிஸ் (Tristan Harris), 'நாம் தொழில்நுட்பத்தின் திறனை அளவிடுகிறோமே தவிர, அந்தத் தொழில்நுட்பம் மனிதனுடைய பலவீனங்களை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறது என்பதை அளவிடுவதில்லை' என்று எச்சரிக்கிறார். ஒரு செயல் தொழில்நுட்ப ரீதியாகச் சாத்தியம் (Technically possible) என்பதற்காகவே, அது மனித ரீதியாக ஏற்றது (Humanly desirable) என்று நினைத்துவிடுவது ஒரு மாபெரும் ஆபத்தாகும்.

இதையே 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இயந்திரங்களிடம் அதிகத் திறன் இருப்பதால், நாம் மனிதர்களாக மாறுவதில்லை; மாறாக, எந்த இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தினாலும் அதன் வழியே நாம் மனிதப் பண்பை இழக்காமல் இருக்கிறோமா என்பதில்தான் நமது உண்மையான ஞானம் அடங்கியுள்ளது.

13. தேடலின் தொலைவும், AI-இன் பதிலும்

ஒரு கடினமான தத்துவ அல்லது இறையியல் புத்தகத்தைக் கொடுத்து, 'இதைப் படித்துப் புரிந்துகொண்டு, இதன் மையக்கருத்தைச் சொல்லுங்கள்' என்று ஒரு மாணவனிடம் கூறினால் என்ன நடக்கும்? அவர் படிப்பார்; சில வரிகள் புரியாது. மீண்டும் படிப்பார்; நண்பர்களோடு விவாதிப்பார். சில கருத்துகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, பிறகு திருத்திக் கொள்வார். இந்த நீண்ட 'அறிவுசார் போராட்டத்தின்' (Cognitive struggle) முடிவில்தான் மெல்ல மெல்லப் புரிதல் உருவாகும்.

ஆனால், இன்று குறுக்குவழி ஒன்று உள்ளது. அந்த ஆவணத்தை அப்படியே AI-க்குள் (உதாரணமாக ChatGPT) பதிவேற்றி, 'ஐந்து முக்கிய குறிப்புகளைச் சொல்' என்று தட்டச்சு செய்தால், மூன்றே வினாடிகளில் சுருக்கமான பதில் கிடைத்துவிடும். இது அற்புதமானதுதான். ஆனால், இங்கே ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது: பதில் கிடைத்துவிட்டது சரி, ஆனால் புரிதலுக்கான 'பயணம்' நடந்ததா?

தொழில்நுட்ப எழுத்தாளர் நிக்கோலஸ் கார் (Nicholas Carr), புலிட்சர் பரிசுக்கு முன்மொழியப்பட்ட தனது 'தி ஷாலோஸ்' (The Shallows) என்ற புகழ்பெற்ற புத்தகத்தில், 'இணையமும் தொழில்நுட்பமும் நமது மூளையின் ஆழமாகச் சிந்திக்கும் திறனை (Deep reading and deep thinking) மழுங்கடிக்கின்றன' என்று வாதிடுகிறார். உடனடித் தகவல்களுக்குப் பழகிப்போன நாம், தகவல்களை வெறும் 'நுகர்வோராக' மாறிவிடுகிறோம்; ஆழமான சிந்தனையாளர்களாக அல்ல.

இதையே 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் கல்வியியல் சார்ந்து எச்சரிக்கிறது. AI உடனடிப் பதில்களை வழங்கலாம். ஆனால், தொடர்ந்து உடனடிப் பதில்களுக்கே பழகிவிட்டால், பகுத்தறியும் திறன் (Critical thinking), சுய சிந்தனை, கேள்வி எழுப்பும் திறன், பொறுமை ஆகியவை பலவீனமாகிவிடும். ஆகவே, நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: 'AI நமக்குச் சிந்திக்க உதவுகிறதா? அல்லது நாம் சிந்திக்காமலேயே இருக்கச் செய்கிறதா?' தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் ஆளுமை உருவாக்கத்தை (Formation) இணையத்திலிருந்து 'டவுன்லோடு' (Download) செய்ய முடியாது. ஞானம் (Wisdom) என்பது வெறும் 'சம்மரி' (Summary) அல்ல; அது ஒரு தேடலின் பயணம்.

14. தகவல் பெருக்கும், உண்மைத் தேடலும்

ஒரு காலத்தில் தகவல் கிடைக்காததுதான் மிகப்பெரிய சிக்கலாக இருந்தது. ஆனால் இன்று, இணையத்தின் வளர்ச்சியாலும் சமூக ஊடகங்களின் ஆதிக்கத்தாலும் தகவல்கள் (Data) மலிந்துவிட்டன. தகவல்கள் பெருகிவிட்ட இந்த யுகத்தில் 'எது உண்மை?' என்பதைக் கண்டறிவதுதான் மிகப்பெரிய சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது.

செயற்கை நுண்ணறிவு இன்று இல்லாத ஒரு நிகழ்வை நடந்தது போல வீடியோவாக மாற்றும் (Deepfakes); ஒருவர் பேசாத வார்த்தைகளை அவருடைய குரலிலேயே தத்ரூபமாகப் பேசவைக்கும் (Voice cloning); முற்றிலும் போலியான செய்திகளை உண்மையானது போல எழுதும். பிரெஞ்சு தத்துவவியலாளர் ஜீன் போட்ரில்லார்ட் (Jean Baudrillard) பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே 'மிகை-யதார்த்தம்' (Hyperreality) என்றொரு கருத்தை முன்வைத்தார். அதாவது, நிஜத்திற்கும் போலிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு அழிந்து, போலியே நிஜமாக உருமாறும் ஒரு காலம் வரும் என்றார். இன்று AI-இன் அதீத வளர்ச்சியால் அந்த மிகை-யதார்த்த உலகத்திற்குள் நாம் நுழைந்துவிட்டோம்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் 2024-ம் ஆண்டு உலக சமூகத் தொடர்பு தினச் செய்தியில், AI மூலம் உருவாகும் தவறான தகவல்களையும் அதனால் ஏற்படும் 'அறிவுசார் மாசையும்' (Cognitive pollution) மிகக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறார். நாம் சுவாசிக்கும் காற்று மாசடைவது போல, இன்று நாம் சிந்திக்கும் சமூக வலைத்தளச் சூழலும் போலியான தகவல்களால் மாசடைந்துள்ளது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் 'ஊடக அறிவுத்திறன்' (Media Literacy) என்பது வெறும் இணையத்தைப் பயன்படுத்தத் தெரிவது மட்டுமல்ல; "இந்தத் தகவல் எங்கு கிடைக்கும்?" என்ற கேள்வியைத் தாண்டி, "இதை யார் உருவாக்கியது?", "இதன் மூலாதாரம் என்ன?", "இந்தப் படம் உண்மையானதா?", "இந்தக் குரல் அந்த நபருடையதுதானா?", "இதைச் சரிபார்க்க முடியுமா?" என்று ஆழமாகக் கேள்வியெழுப்புவதாகும்.

இதன் தீவிரத்தை உணர்ந்தே, திருத்தந்தை 14-ம் லியோ 2026-ம் ஆண்டு உலக சமூகத் தொடர்பு தினச் செய்திக்கு, 'மனிதக் குரல்களையும் முகங்களையும் பாதுகாப்போம்' என்றே தலைப்பிட்டு, உண்மைத்தன்மையைக் கண்டறிவதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். AI இயந்திரங்கள் மனிதனின் குரல், முகம், அறிவு, பச்சாதாபம் (Empathy), நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றை அச்சுஅசலாகப் போலியாக (Imitate) உருவாக்கும் திறனைப் பெறும்போது, அங்குத் தகவல்கள் மட்டும் கேள்விக்குள்ளாவதில்லை; மனித அடையாளம் (Human Identity) மற்றும் உறவுகளுமே (Relationships) பெரும் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகின்றன.

15. நாம் இணைக்கப்பட்டுள்ளோம்; ஆனால் நெருக்கமாகிவிட்டோமா?

டிஜிட்டல் தொடர்பு (Digital communication) பல உண்மையான நன்மைகளைக் கொண்டு வந்துள்ளது. வெளிநாட்டில் இருக்கும் தந்தை தன் குழந்தையை வீடியோவில் பார்க்க முடிகிறது; நோயாளிகள் இணையம் வழியாகக் கூட்டங்களில் பங்கேற்க முடிகிறது. ஆனால் ஒரு பெரிய முரண்பாடு இங்கே உள்ளது: 'இணைப்பு' (Connection) என்பதும் ஆழமான 'ஒன்றிப்பு' (Communion) என்பதும் ஒன்றல்ல.

எம்.ஐ.டி (MIT) பேராசிரியர் ஷெர்ரி டர்கிள் (Sherry Turkle), 'அலோன் டுகெதர்' (Alone Together) என்ற தனது புகழ்பெற்ற புத்தகத்தில், 'தொழில்நுட்பத்திடம் நாம் அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறோம், ஆனால் மனிதர்களிடம் குறைவாகவே எதிர்பார்க்கிறோம். நாம் எப்போதும் வலையமைப்பில் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் (Connected), ஆனால் தனிமையிலேயே தவிக்கிறோம்' என்று கூறுகிறார். ஒருவருக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆன்லைன் தொடர்புகள் (Online contacts) இருக்கலாம், ஆனால் தன் கஷ்டத்தைப் பகிர அருகில் ஒரு மனிதர் கூட இல்லாமல் போகலாம்.

இப்போது AI இன்னொரு புதிய சவாலை உருவாக்குகிறது. ஒரு AI சாட்பாட் நம்மிடம் எப்போதுமே மரியாதையாகப் பேசலாம், பொறுமையாக இருக்கலாம், நாம் சொல்வதையெல்லாம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு நம்மை மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டது போலத் தோன்றலாம். ஆனால், ஒரு இயந்திரத்தால் உண்மையான மனித உறவின் (Human relationship) இடத்தை எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா? முடியாது.

உண்மையான மனித உறவுகள் சற்றுச் சிரமமானவை. மனிதர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்வார்கள், கோபப்படுவார்கள், பின்னர் மன்னிப்புக் கேட்பார்கள்; உறவுக்கு நேரம் செலவிட வேண்டும். இந்த ஏற்ற இறக்கங்கள்தான் (Dynamism) ஒரு மனிதனை முழுமையாக்குகின்றன. ஒரு குடும்பம் துக்கத்தில் இருக்கும்போது வெறும் ஆறுதல் 'தகவல்கள்' மட்டும் போதாது; தோள் கொடுக்க ஒரு மனிதனின் 'உடனிருப்பு' (Presence) வேண்டும். மனச்சோர்வில் (Depression) தவிக்கும் ஒரு இளைஞனுக்கு 'சரியான தீர்வுகள்' (Right answers) மட்டும் போதாது; அவனைக் காதோடு கேட்கும் ஒரு மனிதர் வேண்டும். ஒரு நோயாளிக்கு வெறும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் மட்டும் போதாது; ஒரு முகம், ஒரு குரல், பற்றுவதற்கு ஒரு கரம் வேண்டும்.

16. கவனப் பொருளாதாரம் (Attention Economy)

டிஜிட்டல் உலகில் இன்னும் ஒரு மிக முக்கியமான மாற்றம் நடந்துள்ளது. இன்று நம்முடைய 'கவனம்' (Attention) என்பது ஒரு மாபெரும் பொருளாதார மதிப்பாக (Economic value) மாறிவிட்டது. பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம், யூடியூப் போன்ற எந்தவொரு டிஜிட்டல் தளமாக இருந்தாலும், நீங்கள் அங்கு எவ்வளவு அதிக நேரம் இருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிக லாபத்தை அந்த நிறுவனம் பெறுகிறது. ஆக, உங்களை எப்படியாவது அந்தத் திரைக்குள்ளேயே கட்டிப்போட அந்த வழிமுறை அமைப்புகள் (Algorithms) கற்றுக்கொள்கின்றன.

நீங்கள் எதை 'கிளிக்' செய்கிறீர்கள்? எதைப் பார்ப்பதில் தயங்குகிறீர்கள்? எந்தச் செய்தி உங்களைக் கோபப்படுத்துகிறது? எந்த வீடியோ உங்களை சிரிக்க வைக்கிறது? எதை வாங்கத் தூண்டுகிறது? ஒரு குறிப்பிட்ட வீடியோவைப் பார்த்த பிறகு, நீங்கள் அடுத்து எந்த வீடியோவைப் பார்ப்பீர்கள்? இது போன்ற உங்கள் உணர்வுகளையும் தேர்வுகளையும் துல்லியமாகக் கணிக்கின்றன. நோபல் பரிசு பெற்ற உளவியலாளர் டேனியல் கானமேன் (Daniel Kahneman) தன்னுடைய ஆய்வுகளில், மனித மூளை எப்படி விரைவான, உள்ளுணர்வு சார்ந்த (Fast, intuitive) உணர்ச்சிகரமான தகவல்களுக்கு எளிதில் அடிமையாகிறது என்பதை விளக்குகிறார். டிஜிட்டல் தளங்கள் இந்த உளவியல் பலவீனத்தையே முதலீடாகப் பயன்படுத்துகின்றன.

இதையே 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் 'டிஜிட்டல் கவனப் பொருளாதாரம்' (Digital attention economy) என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது. இங்கு மனித சுதந்திரம் (Freedom) பற்றி ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது. சுதந்திரம் என்றால், 'என்னை யாரும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை; நானாகத்தான் பார்க்கிறேன்' என்பதா? அல்லது, 'நான் சுயமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதாக நினைக்கும் என் விருப்பங்களை, திரைக்குப் பின்னால் இருந்து வடிவமைப்பது யார்?' என்ற கேள்வி முக்கியமா?

எனவே, நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்: 'நாம் நமது மொபைல் போனைப் பயன்படுத்துகிறோமா? அல்லது மொபைல் போன் நம்மைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டதா?'

17. டிஜிட்டல் சுவடுகள் (Digital Footprints): நம் செயல்களே தரவுகள்

நாம் இணையத்தில் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு டிஜிட்டல் சுவட்டைப் (Digital footprint) விட்டுச் செல்கிறது. நாம் கூகுளில் என்ன தேடுகிறோம் (Search), எங்குச் செல்கிறோம் (Location), என்ன வாங்குகிறோம் (Purchase), எந்தப் புகைப்படங்களை விரும்புகிறோம் (Photo/Like), யார் யாருடன் நண்பர்களாக இருக்கிறோம் (Friendship), எந்த வீடியோவை எவ்வளவு நேரம் பார்க்கிறோம் (Viewing history), எதை மீண்டும் பார்க்கிறோம் (Repeat) என அனைத்தும் தரவுகளாகச் சேகரிக்கப்படுகின்றன.

இந்தத் தனித்தனித் தரவுகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்படும்போது, ஒரு மனிதனைப் பற்றிய மிகவும் விரிவான 'டிஜிட்டல் அடையாளம்' (Digital profile) உருவாக்கப்படுகிறது. ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியை ஷோஷானா ஸுபாஃப் (Shoshana Zuboff) இதனை 'கண்காணிப்பு முதலாளித்துவம்' (Surveillance Capitalism) என்று வரையறுக்கிறார். அதாவது, நமது தனிப்பட்ட மனித அனுபவங்களை, இலவசமாகப் பெறப்படும் மூலப்பொருளாக மாற்றி, அவற்றைத் தரவுகளாக்கி விற்று லாபம் ஈட்டும் ஒரு புதிய பொருளாதார அமைப்பே இதுவாகும்.

'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல், இந்த மாபெரும் தரவு சேகரிப்பை (Data collection) ஒரு புதிய வகையான ஆதிக்க சக்தியாகக் குறிப்பிடுகிறது. தரவு சேகரிப்பும் அல்காரிதம்களும் (Algorithms) ஒன்றாக இணையும்போது, ஒரு நபரின் பழக்கவழக்கங்களைக் கணிக்கவும், விருப்பங்களை அறியவும், பல நேரங்களில் அவருடைய முடிவுகளையே (Decision-making) மறைமுகமாக மாற்றியமைக்கவும் முடிகிறது. இங்கே மனித சுதந்திரம் மீண்டும் ஒரு ஆழமான கேள்வியாகிறது.

முன்பெல்லாம், 'யார் என்னைச் செயல்படக் கட்டாயப்படுத்துகிறார்கள்?' என்பதுதான் நமது கேள்வியாக இருந்தது. ஆனால் இன்று, 'நான் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதாக நினைக்கும் இந்தச் சூழலை, திரைக்குப் பின்னால் இருந்து வடிவமைப்பது யார்?' என்பதே உண்மையான கேள்வி. தனி உரிமை (Privacy), தரவு உரிமை (Data ownership), மற்றும் வழிமுறை அமைப்புகளின் தாக்கம் (Algorithmic influence) ஆகியவை வெறும் கணினித் துறை (IT) சார்ந்த தொழில்நுட்பப் பிரச்சனைகள் மட்டுமல்ல; அவை அடிப்படையான மனித சுதந்திரம் (Human Freedom) மற்றும் மனித உரிமை சார்ந்த மாபெரும் பிரச்சனைகளாகும்.

பகுதி 3: பொறுப்பு (Responsibility) – டிஜிட்டல் யுகத்தில் மானுட மாண்பு

18. தொழில்நுட்பம், வேலை, மனித மாண்பு

ஒரு இயந்திரம் மனிதர்களுக்கு ஆபத்தான வேலையைச் செய்ய முடியும் என்றால், அது மிகச் சிறந்த ஒரு வளர்ச்சியே. தேவையற்ற ஆபத்துக்களிலிருந்து (Unnecessary risk) மனிதர்களைக் காப்பாற்றுவது தொழில்நுட்பத்தின் சிறந்த பயன்பாடு. ஆனால், மனிதர்களுக்குப் பதிலாக ரோபோக்களையும், ஆட்டோமேஷனையும் (Automation) பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு நிறுவனம் சொல்லும் ஒரே காரணம் 'அதிக லாபம்' மட்டும்தான் என்றால் என்னவாகும்? இங்குதான் திருச்சபையின் சமூகப் போதனை (Catholic Social Teaching) மிகக் கடுமையான ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

திருச்சபையைப் பொறுத்தவரை வேலை என்பது வெறும் 'சம்பளம் பெறும் செயல்' (Wage-earning activity) மட்டுமல்ல. அது மனிதனின் பங்கேற்பு (Participation), படைப்பாற்றல் (Creativity), குடும்பத்திற்கான ஆதாரம், சமூகப் பங்களிப்பு, மற்றும் மனிதனின் சுயமதிப்பு (Self-worth) ஆகியவற்றோடு ஆழமாகத் தொடர்புடையது. மனித உழைப்பு (Human labor) என்பது வெறும் பொருளாதார அளவுகோல் அல்ல; அது ஒரு மனித மாண்பு.

'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் ஆட்டோமேஷன் மற்றும் AI பற்றிப் பேசும்போது, மனித உழைப்பின் மாண்பு எப்போதுமே மையமாக இருக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறது. தொழில்நுட்பம் கடினமான வேலைகளை எளிதாக்கலாம்; ஆபத்தான வேலைகளை மாற்றலாம்; மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டிய சலிப்பான வேலைகளைத் (Repetitive tasks) தன் வசமாக்கிக் கொள்ளலாம். ஆனால், பொருளாதார லாபத்திற்காக மனிதனை 'ஒரு தேவையற்ற செலவு' (Unnecessary cost) என்று ஒருபோதும் பார்க்கக் கூடாது.

'AI எத்தனை வேலைகளை எடுத்துக்கொள்ளும்?' என்ற பழைய கேள்வியைத் தாண்டி, நாம் இன்று புதிய கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்: 'அது புதிய வேலைகளை உருவாக்குமா?', 'வேலை இழக்கும் மக்களுக்கு மறுபயிற்சி (Retraining) கிடைக்குமா?', 'இந்தத் தொழில்நுட்பத்தால் கிடைக்கும் புதிய பொருளாதாரப் பலன்கள் யாருக்குச் செல்லும்? சிலரிடம் மட்டும் குவியுமா?', 'ஏழைகள் மேலும் பின்தங்குவார்களா?' இந்த சமூகப் பொறுப்புணர்வு சார்ந்த கேள்விகளே எதிர்காலத்தை மனிதநேயமிக்கதாக மாற்றும்.

19. டிஜிட்டல் ஏகபோகம்: தரவுகளின் எஜமானர்கள் யார்?

ஒரு காலத்தில் நிலம் வைத்திருப்பவர்களிடம் அதிகாரம் இருந்தது. பின்பு தொழிற்சாலைகள் அதிகாரம் பெற்றன. அதன் பிறகு நிதி மூலதனம் (Capital) அதிகாரத்தின் அடையாளமானது. ஆனால் இன்று அதிகாரத்தின் புதிய வளங்கள் எவை தெரியுமா? தரவுகள் (Data), அல்காரிதம்கள் (Algorithms), டிஜிட்டல் தளங்கள் (Digital Platforms), மற்றும் AI-ஐ இயக்குவதற்கான பிரம்மாண்டமான கணினிக் கட்டமைப்புகள் (Computing Infrastructure).

'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் இந்த நவீன தொழில்நுட்ப உலகத்திற்குள் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் சமூக நீதியைக் கொண்டு வருகிறது. இன்று இந்தத் தரவுகள் மற்றும் டிஜிட்டல் கட்டமைப்புகளின் உரிமை (Ownership) உலகெங்கிலும் உள்ள ஒரு சில மாபெரும் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களிடம் (Tech Giants) மட்டுமே குவிந்துள்ளது. ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் தத்துவவியலாளர் லூசியானோ ஃப்ளோரிடி (Luciano Floridi) கூறுவது போல, 'நாம் இன்று உலகை இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்: தரவுகளை உருவாக்குபவர்கள் (Data generators) மற்றும் தரவுகளைக் கட்டுப்படுத்துபவர்கள் (Data controllers)'. இந்த நிலை ஒரு புதிய வகையான சமத்துவமின்மையை (Inequality) உருவாக்குகிறது.

இதை ஒரு எளிய உதாரணத்தில் பார்க்கலாம்: ஒருவரிடம் அதிவேக இணையம், அதிநவீன AI கருவிகள், நல்ல டிஜிட்டல் கல்வித்திறன் (Digital literacy) இருக்கிறது. இன்னொருவரிடம் இணைய வசதியில்லை, பழைய கருவி மட்டுமே உள்ளது, மொழிமாற்றம் செய்யும் வசதியில்லை, டிஜிட்டல் திறனும் குறைவு. இவர்கள் இருவருமே 'டிஜிட்டல் யுகத்தில்' வாழ்ந்தாலும், இருவருக்கும் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் ஒன்றல்ல.

திருச்சபையின் ஒரு பழைய கேள்வி இன்று புதிய வடிவில் வருகிறது: 'இந்தத் தொழில்நுட்பப் புரட்சியில் ஏழைகள் எங்கு இருக்கிறார்கள்?' தொழில்நுட்பம் உலகத்தில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைக்குமா? அல்லது, வசதி படைத்தவர்களையும், தொழில்நுட்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களையும் மட்டுமே மேலும் உயர்த்திக் கீழே உள்ளவர்களை நிரந்தரமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளுமா? டிஜிட்டல் ஏகபோகத்தைத் (Digital Monopoly) தடுத்து, தொழில்நுட்பத்தின் பலன்களை அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிப்பதே நமது যুগের மாபெரும் சவாலாகும்.

20. தொழில்நுட்பத்தின் பலமும், நம் பொறுப்பும்

திருச்சபையின் பார்வையில், தொழில்நுட்பம் என்பது அடிப்படையில் ஆபத்தானது அல்ல. அது பல நோய்களைக் குணப்படுத்தியுள்ளது; மாற்றுத்திறனாளிகளுக்குப் புதிய வாய்ப்புகளை வழங்கியுள்ளது; குடும்பங்களை இணைத்துள்ளது; கல்வியை உலகெங்கும் விரிவுபடுத்தியுள்ளது; விண்வெளி ஆராய்ச்சியை முன்னெடுத்துள்ளது. எனவே, பிரச்சினை தொழில்நுட்பத்தின் பலத்தில் (Power) இல்லை; அந்தப் பலத்தை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் (Application) என்பதில்தான் உள்ளது.

இங்குதான் தொழில்நுட்பச் சமூகவியலாளர் எவாஜெனி மொரோசோவ் (Evgeny Morozov) முன்வைக்கும் 'தொழில்நுட்பத் தீர்வுவாதம்' (Technological Solutionism) என்ற கருத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது, 'சமூகத்தில் உள்ள எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும்—அது அரசியல், வறுமை அல்லது கல்வியாக இருந்தாலும் சரி—ஒரு மென்பொருளோ அல்லது அல்காரிதமோ தீர்வாக அமைந்துவிடும்' என்று கண்மூடித்தனமாக நம்புவது. ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், ஒரு புதிய ஆப் (App) வறுமையை ஒழித்துவிடாது; மனிதர்களின் மனமாற்றமே அதைச் செய்ய முடியும்.

ஆகவே, சில முக்கியமான கேள்விகளை நாம் தொடர்ச்சியாக எழுப்ப வேண்டும்: தொழில்நுட்பத்தின் திசையை யார் நிர்ணயிக்கிறார்கள்? எந்த மனிதக் கண்ணோட்டம் அதனை வழிநடத்துகிறது? யார் பயன்பெறுகிறார்கள்? யார் இதற்கு விலை கொடுக்கிறார்கள்? யார் பொறுப்பேற்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்விகளை எழுப்புவதன் மூலமே, 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் குறிப்பிடும் அந்த 'தொழில்நுட்ப மையச் சிந்தனை'க்கு (Technocratic paradigm) எதிரான நமது விழிப்புணர்வைக் கட்டமைக்க முடியும்.

இயந்திரத் திறன் (Efficiency), கட்டுப்பாடு (Control), மற்றும் லாப நோக்கு (Profit) ஆகியவை மட்டுமே நமது ஒரே வழிகாட்டியாக இருந்தால், ஒரு கட்டத்தில் மனிதர்களே இந்த மாபெரும் டிஜிட்டல் அமைப்பின் வெறும் 'பாகங்களாக' (Components) மட்டுமே கருதப்படுவார்கள். அந்த நிலை வராமல் தடுப்பதே நம் காலத்தின் தலையாய பொறுப்பாகும்.

21. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் நம்மை "மேலும் மனிதர்கள்" ஆக்குகிறதா?

'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் வழியாக, திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்களின் ஒரு அடிப்படையான சிந்தனை மீண்டும் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது: 'தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மனித வாழ்வை மேலும் மனிதத்தன்மை கொண்டதாக (More human) மாற்றுகிறதா?'

நாம் எந்தவொரு புதிய தொழில்நுட்பத்தை எடுத்தாலும், சில அடிப்படையான கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்: இது மனித மரியாதையைக் காக்கிறதா? நமது சுதந்திரத்தை வலுப்படுத்துகிறதா? உண்மைக்குச் சேவை செய்கிறதா? மனித உறவுகளை மேம்படுத்துகிறதா? ஏழைகளையும் உள்ளடக்குகிறதா? குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கிறதா? மனித உழைப்பின் மாண்பைக் காக்கிறதா? இயற்கைப் படைப்பைப் பாதுகாக்கிறதா? மனிதப் பொறுப்பு தொடர்கிறதா? பொதுநலன் (Common good) வளர்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகள் தொழில்நுட்பத்தின் மீதான பயத்திலோ அல்லது அதனை எதிர்ப்பதிலோ இருந்து வரவில்லை. மாறாக, தொழில்நுட்பத்தை நாம் மிகவும் முக்கியமானதாக (Critically important) எடுத்துக்கொள்கிறோம் என்பதாலேயே இவை எழுகின்றன. மனிதன் என்பவன் வெறுமனே தகவல்களைப் பரிமாறும் ஒரு கணினி அல்ல; அவன் தார்மீகக் கட்டமைப்புடைய, உறவுகளைத் தேடுகின்ற, ஆன்மீக ஆழம் கொண்ட ஒரு படைப்பு.

22. ஆதிக்கமா? அன்புறவா? (பாபேல் நகரமா? எருசலேமா?)

இறுதியாக, திருத்தந்தை 14-ம் லியோ இரண்டு வலுவான விவிலிய (Biblical) நிகழ்வுகளை நமக்குக் கொடுக்கிறார். முதல் பாடம்: 'பாபேல் கோபுரம்' (Tower of Babel). இங்கு மக்களிடம் அறிவு இருக்கிறது, மிகச் சிறந்த தொழில்நுட்பத் திறன் (Technical achievement) இருக்கிறது. அவர்கள் ஒன்றிணைந்து ஒரு மாபெரும் நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் கட்டுகிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் நோக்கம் தவறுகிறது. அது தற்பெருமை, 'யார் துணையும் நமக்குத் தேவையில்லை' என்ற அகந்தை (Self-sufficiency), அதிகாரம் (Power), கட்டுப்பாடு, மற்றும் எல்லோரையும் ஒரே மாதிரியாக மாற்றும் ஒருமுகப்படுத்தல் (Uniformity) என்ற பாதையில் செல்கிறது.

இரண்டாவது பாடம்: 'புதிய எருசலேம்' (New Jerusalem). இங்கும் பிரம்மாண்டமான கட்டுமானம் இருக்கிறது. ஆனால், மக்கள் வெறும் பணியாளர்களாக அல்லாமல், அன்போடு பங்கேற்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் கூட்டுப் பொறுப்பை (Shared responsibility) ஏற்கிறார்கள். உறவுகளும் நகரமும் ஒன்றாக இணைந்து மீளக் கட்டியெழுப்பப்படுகின்றன.

எனவே, இன்று நம் முன்னால் உள்ள கேள்வி 'தொழில்நுட்பம் வேண்டுமா, வேண்டாமா?' என்பதல்ல. மாறாக, 'நாம் பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டுகிறோமா? அல்லது எருசலேமை மீளக் கட்டுகிறோமா?' என்பதே ஆகும். AI மற்றும் தொழில்நுட்பம் பாபேலுக்கும் சேவை செய்யலாம்; அதே AI எருசலேமைக் கட்டவும் உதவலாம். ரோபோடிக்ஸ் பாபேலின் ஆதிக்கக் கருவியாக மாறலாம்; அதே ரோபோடிக்ஸ் மனித மாண்புக்குச் சேவை செய்யலாம். மரபணு மாற்றம் (Gene editing) அதிகார மையத்தின் கருவியாக மாறலாம்; அதே தொழில்நுட்பம் ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் உயிரைக் காக்கலாம்.

இறுதியில் எதை உருவாக்குவது என்று தீர்மானிப்பது இயந்திரம் அல்ல; அந்த இயந்திரத்தை இயக்கும் மனித இதயத்தின் திசையே (Direction of the human heart) ஆகும்.

23. ஆரம்பத்திற்குத் திரும்புவோம்: வியப்பு, ஞானம், பொறுப்பு

மனிதக் குரலில் பேசும் AI, மனிதனைப் போல நடக்கும் ரோபோட், மூளையிலிருந்து கணினியை இயக்கும் அமைப்பு, மரபணுத் திருத்தம், குவாண்டம் கணினி என நாம் இந்த உரையின் தொடக்கத்தில் பார்த்த அனைத்தையும் நினைத்து, 'அற்புதம்!' என்றோம். அது சரிதான். மனித அறிவின் இமாலய சாதனைகளை நாம் கொண்டாடவே வேண்டும். நவீன உலகின் வளர்ச்சியைக் கண்டு பயந்து ஓடச் சொல்லவில்லை நமது சமூகப் போதனைகள்.

ஆனால், அந்த வியப்பு (Wonder) வெறும் ஆச்சரியமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், ஞானமாக (Wisdom) வளர வேண்டும். ஏனென்றால் தொழில்நுட்பத்தின் பலம் அதிகரிக்கும் போது மனிதப் பொறுப்பும் (Responsibility) அதிகரிக்க வேண்டும்.

'தொழில்நுட்ப முதிர்ச்சி' (Technological maturity) என்பது, 'இதை எப்படிச் செய்வது (How to do it) என்று எனக்குத் தெரியும்' என்பது மட்டும் அல்ல; 'ஏன் செய்கிறோம்?', 'யாருக்காகச் செய்கிறோம்?', 'எங்கு நிறுத்த வேண்டும்?', 'விளைவுக்கு யார் பொறுப்பு?' என்பதையெல்லாம் ஆழமாகத் தெரிந்திருப்பதே உண்மையான முதிர்ச்சியாகும்.

24. என்றென்றும் மானுடம்

இதுவே 'மாண்புமிக்க மானுடம்' திருமடல் நமக்கு விடுக்கும் மிகப்பெரிய அழைப்பு. நாம் இயந்திரங்களுடன் போட்டிபோட வேண்டியதில்லை. கால்குலேட்டர் (Calculator) என்னைவிட வேகமாகச் கணக்கிடும். கணினி (Computer) என்னைவிட அதிகமாகத் தரவுகளைச் சேமிக்கும். AI என்னைவிட வேகமாக ஆவணங்களைப் படிக்கும். ரோபோட் என்னைவிடப் பன்மடங்கு எடையைத் தூக்கும்.

ஆனால் மனித மாண்பு என்பது இயந்திரத்தின் வேகத்தோடு போட்டியிடுவதில் இல்லை. மனிதன் வாழ்கிறான், அன்பு செய்கிறான், துன்பப்படுகிறான், மன்னிக்கிறான், நம்புகிறான், பொறுப்பை ஏற்கிறான், உறவாடுகிறான், நல்லது-கெட்டதைப் பகுத்தறிகிறான், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் தேடுகிறான், இறைவனைத் தேடுகிறான்.

செயற்கை நுண்ணறிவு இந்தச் சில வெளிப்பாடுகளைப் 'போலச் செய்யலாம்' (Imitate). ஆனால் போலியாகச் செய்வது (Imitation) என்பது, உண்மையான மனித அனுபவத்திற்கு (Authentic human experience) ஒருபோதும் மாற்றாகாது.

முடிவுரை: நாம் எத்தகைய கட்டிடக்காரர்கள்? தொழில்நுட்பத்தின் எதிர்காலம் என்பது முன்னமேயே முழுமையாக எழுதப்பட்டுவிட்ட ஒரு விதி அல்ல. அது இப்போது கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள், அரசுகள், நிறுவனங்கள் மட்டுமல்ல—ஆசிரியர்கள், குடும்பங்கள், அருட்பணியாளர்கள், இளைஞர்கள், பயனாளர்கள் என நாம் எல்லோரும் சேர்ந்தே அதனை வடிவமைக்கிறோம்.

இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் இருந்து நாம் பயந்து வெளியேற வேண்டாம். மாறாக, மூன்று மனநிலைகளுடன் அதனை எதிர்கொள்வோம்:

1. வியப்பு: மனித அறிவு என்ன சாதித்திருக்கிறது என்று பார்ப்போம். மனிதப் படைப்பாற்றலை மதிப்போம். விஞ்ஞானிகளையும் ஆராய்ச்சியாளர்களையும் நன்றியோடு பார்ப்போம்.

2. ஞானம்: சாத்தியமானது (Possible) அனைத்தும் நன்மையானது (Good) அல்ல. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்ப சாதனையும் உண்மை, மரியாதை, நீதி, பொதுநலன் என்ற அளவுகோலுக்கு முன் நிற்க வேண்டும்.

3. பொறுப்பு: நாம் தொழில்நுட்ப எதிர்காலத்தின் வெறும் பயனாளர்கள் மட்டுமல்ல, அதைக் கட்டமைப்பதில் பங்கேற்பவர்கள். 'AI மனிதனை என்ன செய்யப் போகிறது?' என்பதை விட, 'AI யுகத்திற்குள் நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதநேயத்தைக் கொண்டு செல்கிறோம்?' என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

பாபேல் கோபுரமும் சாத்தியம்; எருசலேமும் சாத்தியம். ஒரு பாதை சக்தியை ஆதிக்கத்திற்குப் பயன்படுத்துகிறது; மற்றொரு பாதை திறமையை மனித ஒன்றிப்பை (Communion) உருவாக்கப் பயன்படுத்துகிறது. இயந்திரம் ஒரே மாதிரியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதைப் பயன்படுத்தும் மனிதன் எப்படி இருக்கிறான் என்பதே கேள்வி. நமது இயந்திரங்கள் மேலும் திறமையானவையாக ஆகட்டும்; அறிவியல் மேலும் ஆழமாகட்டும்; தொழில்நுட்பம் மேலும் சக்திவாய்ந்ததாக ஆகட்டும். ஆனால் மனிதன் சிறிதாகிப் போகாதிருக்கட்டும். ஏனென்றால், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் என்பது அது நம்மை 'மேலும் மனிதர்களாக' ஆக்கும் போது மட்டுமே உண்மையான மனித முன்னேற்றமாக மாறும்.

பார்வை நூல்கள் (References)

Anonymous. (2026). Rapid Technological Development-TamEd. Symposium Document.

Baudrillard, J. (1981). Simulacra and Simulation. Editions Galilee.

Carr, N. (2010). The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains. W. W. Norton & Company.

Clarke, A. C. (1973). Profiles of the Future: An Inquiry into the Limits of the Possible. Harper & Row.

Culkin, J. M. (1967). A schoolman's guide to Marshall McLuhan. Saturday Review, 50, 51-53.

DeepMind. (n.d.). AlphaFold. Google DeepMind. https://deepmind.google/science/alphafold/

Dicastery for the Doctrine of the Faith & Dicastery for Culture and Education. (2025). Antiqua et nova. The Holy See. https://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_ddf_doc_20250128_antiqua-et-nova_en.html

Doudna, J. A., & Sternberg, S. H. (2017). A Crack in Creation: Gene Editing and the Unthinkable Power to Control Evolution. Houghton Mifflin Harcourt.

Downes, L. (2009). The Laws of Disruption: Harnessing the New Forces That Govern Life and Business in the Digital Age. Basic Books.

Feynman, R. P. (1982). Simulating physics with computers. International Journal of Theoretical Physics, 21(6-7), 467-488.

Figure AI. (n.d.). Figure. https://www.figure.ai/figure

Figure AI. (n.d.). Helix. https://www.figure.ai/helix

Floridi, L. (2014). The Fourth Revolution: How the Infosphere is Reshaping Human Reality. Oxford University Press.

Harris, T. (2017). How Technology is Hijacking Your Mind---from a Magician and Google Design Ethicist. Medium.

IBM. (n.d.). Quantum hardware. IBM Quantum. https://www.ibm.com/quantum/hardware

Jenkins, H. (2006). Convergence Culture: Where Old and New Media Collide. NYU Press.

John Paul II. (1979). Redemptor Hominis [Encyclical letter]. Vatican Press.

Jumper, J., et al. (2021). Highly accurate protein structure prediction with AlphaFold. Nature, 596(7873), 583-589.

Kahneman, D. (2011). Thinking, Fast and Slow. Farrar, Straus and Giroux.

Kranzberg, M. (1986). Technology and History: "Kranzberg's Laws". Technology and Culture, 27(3), 544-560.

Kurzweil, R. (1999). The Age of Spiritual Machines: When Computers Exceed Human Intelligence. Viking.

Moravec, H. (1988). Mind Children: The Future of Robot and Human Intelligence. Harvard University Press.

Morozov, E. (2013). To Save Everything, Click Here: The Folly of Technological Solutionism. PublicAffairs.

NASA. (n.d.). Artemis II. https://www.nasa.gov/mission/artemis-ii/

NASA. (n.d.). Artemis II mission milestones: An image and video recap. https://www.nasa.gov/centers-and-facilities/johnson/artemis-ii-mission-milestones-an-image-and-video-recap/

National Institutes of Health. (n.d.). Infant with rare, incurable disease first to successfully receive personalized gene therapy treatment. https://www.nih.gov/news-events/news-releases/infant-rare-incurable-disease-first-successfully-receive-personalized-gene-therapy-treatment

National Institutes of Health. (n.d.). The CRISPR revolution. https://www.nih.gov/about-nih/nih-turning-discovery-into-health-/transformative-technologies/crispr-revolution

Neuralink. (n.d.). Clinical trials. https://neuralink.com/trials/

Neuralink. (n.d.). Updates. https://neuralink.com/updates/

Nicolelis, M. A. L. (2011). Beyond Boundaries: The New Neuroscience of Connecting Brains with Machines---and How It Will Change Our Lives. Times Books.

OpenAI. (2024). Hello GPT-4o. https://openai.com/index/hello-gpt-4o/

Polanyi, M. (1966). The Tacit Dimension. Doubleday.

Pope Francis. (2024, January 24). Message of His Holiness Pope Francis for the 58th World Day of Social Communications. The Holy See. https://www.vatican.va/content/francesco/en/messages/communications/documents/20240124-messaggio-comunicazioni-sociali.html

Pope Francis. (2024, June 14). Address of His Holiness Pope Francis to the G7 on artificial intelligence. The Holy See. https://www.vatican.va/content/francesco/en/speeches/2024/june/documents/20240614-g7-intelligenza-artificiale.html

Pope Leo XIV. (2026, January 24). Message of His Holiness Pope Leo XIV for the World Day of Social Communications 2026: Preserving human voices and faces. The Holy See. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/en/messages/communications/documents/20260124-messaggio-comunicazioni-sociali.html

Pope Leo XIV. (2026, May 15). Magnifica humanitas [Encyclical letter]. The Holy See. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/en/encyclicals/documents/20260515-magnifica-humanitas.html

Postman, N. (1992). Technopoly: The surrender of culture to technology. Knopf.

Turing, A. M. (1950). Computing machinery and intelligence. Mind, 59(236), 433-460.

Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.

Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. PublicAffairs.